Office Play Time
(1 votes, average: 5,00 out of 5)
Loading...Οι Σύγχρονοι Αμαρτίες παίρνουν μια έννοια που οι περισσότεροι άνθρωποι αναγνωρίζουν και την αναδιαμορφώνουν ήσυχα για σήμερα. Αντί να αντιμετωπίζουν τις επτά θανάσιμες αμαρτίες ως αυστηρές προειδοποιήσεις από το παρελθόν, το έργο τις βλέπει ως συναισθηματικές καταστάσεις στις οποίες οι άνθρωποι εξακολουθούν να γλιστρούν καθημερινά — μερικές φορές χωρίς να το συνειδητοποιούν. Υπερηφάνεια, ζήλια, υπερβολή, απάθεια — δεν είναι απομακρυσμένες ιδέες. Ζουν ακριβώς μέσα στην καθημερινή ζωή.
Κάθε ιστορία έχει τη δική της διάθεση. Μία μπορεί να είναι τεταμένη και ανήσυχη, άλλη αργή και βαριά, άλλη φωτεινή με αυτοπεποίθηση. Καμία από αυτές δεν αισθάνεται ίδια, ωστόσο όλες φαίνεται να συνδέονται με έναν κοινό συναισθηματικό ιστό. Αισθάνεται λιγότερο σαν ξεχωριστά επεισόδια και περισσότερο σαν διαφορετικά κεφάλαια μιας μεγαλύτερης εικόνας.
Αυτό που κάνει το έργο να λειτουργεί είναι η ειλικρίνειά του. Τίποτα δεν προσπαθεί να διδάξει ή να εξηγήσει υπερβολικά. Απλά παρακολουθείς ανθρώπους να κάνουν επιλογές, να διστάζουν, να προχωρούν ή να απομακρύνονται. Ορισμένες στιγμές είναι ήσυχες. Άλλες αισθάνονται άβολα με εκείνο τον οικείο, ανθρώπινο τρόπο.
Πολλή από την επίδραση προέρχεται από την ατμόσφαιρα. Το φως, η σιωπή, ο χώρος και ο χρόνος συχνά λένε περισσότερα από τις λέξεις. Οι σκηνές επιτρέπεται να αναπνέουν αντί να βιάζονται.
Στο τέλος, οι Σύγχρονοι Αμαρτίες αισθάνονται σαν μια συλλογή από ρεαλιστικές ιστορίες για τον πειρασμό, τον δισταγμό και τους περίπλοκους τρόπους με τους οποίους οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν ποιοι είναι.
