The Brats
Υπάρχουν άνθρωποι που φαίνεται να περπατούν στη ζωή ήσυχα. Και μετά υπάρχουν αυτοί που περπατούν στη ζωή σαν μια μικρή καταιγίδα. Αυτή η κοπέλα είναι σίγουρα ο δεύτερος τύπος. Είναι δυνατή, πεισματάρα και απόλυτα πεπεισμένη ότι έχει δίκιο — ακόμα και όταν όλα γύρω της καταρρέουν προφανώς εξαιτίας της.
Έχει αυτό το ταλέντο να επιλέγει τη χειρότερη δυνατή στιγμή για να πει το ακριβώς λάθος πράγμα. Ένα ήσυχο δωμάτιο; Θα το αναστατώσει. Μια άβολη σιωπή; Θα την γεμίσει με καύσιμη ύλη. Και όταν τα πράγματα τελικά εκραγούν, στέκεται εκεί σαν να λέει, “Περίμενε… πώς συνέβη αυτό;”
Η έξοδος από μπελάδες είναι επίσης η ειδικότητά της. Μιλάει γρήγορα, αστειεύεται πιο γρήγορα, παραλλάσσει την ιστορία, στρεβλώνει τους κανόνες και με κάποιο τρόπο γλιστράει μέσα από ρωγμές που δεν θα έπρεπε καν να υπάρχουν. Ακόμα και όταν το χάος είναι προφανώς δικό της λάθος, θα σε κοιτάξει κατευθείαν στα μάτια και θα συμπεριφερθεί σαν να την παρεξήγησε απλώς το σύμπαν.
Θα σκεφτόσουν ότι μετά από τόσες κοντινές κλήσεις μπορεί να επιβραδύνει. Δεν το κάνει. Αντίθετα, κάθε καταστροφή την κάνει πιο τολμηρή. Περισσότερη πειραχτική διάθεση. Περισσότερο δράμα. Περισσότερο χάος.
Και το παράξενο είναι — δεν μπορείς να αποστρέψεις το βλέμμα. Γιατί ακριβώς όταν φαίνεται ότι τα πράγματα μπορεί να ηρεμήσουν επιτέλους, είναι ήδη μισό δρόμο μέσα στο επόμενο πρόβλημα.














